ಅಲ್ಬರ್ಟೊಮೊರಾವಿಯಾ ಇಟಲಿ ದೇಶದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ವಿವಾದಾತ್ಮಕಲೇಖಕ.ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಇಟಾಲಿಯನ್ ಲೇಖಕರಲ್ಲಿ ಅವ ಒಬ್ಬ. ಅವನ ಕತೆ,ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಈ ವಿವಾಹ,ಪ್ರೇಮ ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಡಗಿದ
ಹಿಪಾಕ್ರಸಿಗಳ ಸುತ್ತ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಹೇಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಜೊತೆ ರಾಜಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಇದರ ಚಿತ್ರಣ ಅವ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಅವನ ಕೆಲವು ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಸಿನೆಮ ಸಹ
ಆಗಿವೆ.೧೯೫೭ ರ ಸೋಫಿಯಾ ಲಾರೆನ್ ಳ two women ಮುಂತಾದವು. ತನ್ನ ನಿಲುವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೊರಾವಿಯಾ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಲೇಖಕ ಎಂದು ಕೂಡ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿದ್ದ.
ಪ್ರಸ್ತುತ conjugal love ಕೂಡ ವಿವಾಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಬಗ್ಗೆ ಕೇಂದ್ರಿತವಾಗಿದೆ.ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲಿ ಕತೆ ಬಗ್ಗೆ
ಹೇಳುವೆ.ಕಥಾನಾಯಕ ಸಿಲ್ವಿಯೋ ಅವನಿಗೆ ಚೆಂದದ ಹೆಂಡತಿ ಲಿಡಾ. ಲಿಡಾ ಮೇಲೆ ಸಿಲ್ವಿಯೋನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಪ್ರೀತಿ,
ಮೋಹ. ಆ ಮೋಹ ಅವನೊಳಗೆ ಅವಿರತವೂ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ಅವಳ ಮುಂದೆ ಜಗತ್ತು ಶೂನ್ಯ ಇದು
ಅವನ ಭಾವನೆ. ಅವನೊಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಂಬಲ ಇರುತ್ತದೆ. ತಾನೊಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಆಗಬೇಕು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಬರೀತಿರ್ತಾನೆ
ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲ ತನ್ನಿಂದ ಒಂದು ಮಹೋನ್ನತ ಕೃತಿ ಹೊರಬರಬೇಕು ಇದು ಅವನ ತುಡಿತ.
ಆದರೆ ಲಿಡಾಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಪ್ರೀತಿ ಅವನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಗ್ಗಿಸಿದೆ ಇದು ಅವನು ನಂಬಿದ ಸತ್ಯ. ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ಕೃತಿ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಲಿಡಾಳಿಂದ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದೂರ ಇರೋದು. ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯ ಹೆಂಡತಿಗೂ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗಂಡನ ಈ ನಿಲುವು ವಿಚಿತ್ರ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಲಿಡಾಳಿಗೆ ಆದರೆ ಗಂಡನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಈಡೇರಿಸಲು ಅವಳು
ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಊರ ಹೊರಗಿನ ಒಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಿಲ್ಲಾಕ್ಕೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಸಿಲ್ವಿಯೋನ ಚರ್ಮ ಅತಿ
ಸೂಕ್ಷ್ಮದ್ದು. ಸ್ವತಃ ಅವನೆಂದೂ ಶೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಲೂನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಈಗ ವಿಲ್ಲಾದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾಗಿತ್ತು.ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಎಂಬಂತೆ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ಕ್ಷೌರಿಕ ಅಂತೊನಿಯೋ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ದಿನಾ ಬಂದು ಸಿಲ್ವಿಯೋನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.ಇತ್ತ ಸಿಲ್ವಿಯೋನ ಬರವಣಿಗೆ ಹೊಸ ಹುರುಪು ,ಗತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ರಚನೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಅವನಿಗೆ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಲಿಡಾ ಸಹ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ.ಒಂದಿನ ಲಿಡಾ ಗಂಡನಿಗೆ
ಮೊರೆ ಇಡುತ್ತಾಳೆ ಅಂತೋನಿಯೋ ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು .ಹೆಂಡತಿಯ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಬೇಡಿಕೆ ಸಿಲ್ವಿಯೋಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ತನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಚರ್ಮ,ತಪ್ಪದೆ ಬರುವ ಅವನಿಂದ ಎಷ್ಟು ಉಪಕಾರ ಆಗಿದೆ ಇದನ್ನು ಲಿಡಾಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಲು ಬಂದಿದೆ ತೃಪ್ತಿ ತಂದಿದೆ ಇದು ಸಿಲ್ವಿಯೋನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ವಿಷಯ.
ಒಂದು ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ ಫಕ್ಕನೆ ಎಚ್ಚರವಾದ ಸಿಲ್ವಿಯೋಗೆ ಲಿಡಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಲ್ಲಾದ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಮುಂದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಲಿಡಾ ಕಾಡಲ್ಲಿ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಗುಡ್ಡ ಸಲೀಸಾಗಿ ಏರಿ ತಾವು ಅವಾಗಾವಾಗ ಹೋಗಿ ಕೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟೆಯತ್ತ ಅವಳು ಹೊರಟಿದ್ದಾಳೆ ಇದು ಸಿಲ್ವಿಯೊನ
ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.ಹಾಲು ಚೆಲ್ಲಿದ ಬೆಳದಿಂಗಳು ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಲಿಡಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಂತೊನಿಯೋ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಅವರು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತಾರೆ.ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದ ಸಿಲ್ವಿಯೋನಲ್ಲಿ
ಅನೇಕ ದ್ವಂದ್ವಗಳು. ಯಾವುದು ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಈ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.ತನ್ನೆಲ್ಲ ಹಂಬಲಗಳು, ಹವಣಿಕೆಗಳು ಕರಗಿಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಲಿಡಾಳನ್ನು ದೋಷಿ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವ ಅವಳ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತನ್ನ ಪಲುದಾರಿಕೆಯೂ ಇದೆ ಈ ಸತ್ಯ ಅವನನ್ನು ಬಾಧಿಸಿತು. ತಾನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಬರೆದ ಕೃತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ರಚನೆಯಾಗಿ ತೋರಿತು. ತನ್ನ ಈ ಹೊಸ ಅನುಭೂತಿಬಗ್ಗೆ ಮರುದಿನ ಲಿಡಾ ಜತೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ.ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದಎ ಅವನ/ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ, ಗುಣ, ರೂಪ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅವರ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿ ಅನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.ಇದು ಸಿಲ್ವಿಯೋ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹಾಗೂ ಪಾಲಿಸಿದ ಜೀವನ ಸತ್ಯ.
ಮೊರಾವಿಯಾನ ಕೃತಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುಕಾಕುತ್ತದೆ.ಮೊರಾವಿಯಾ ಮೂಗು ತೂರಿಸಿ ಇದು ನೈತಿಕ ಇದು ಅನೈತಿಕ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮಲ್ಲೆ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪ್ರಶ್ನ್ಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ
ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಹೆಣಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಹೆಣಗಾಟದಲ್ಲಿ ಒದುಗನೂ ಭಾಗಿಯಗುತ್ತಾನೆ . ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳತ್ತ ಮುಖಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ೧೯೪೯ ರ ಈ ಕೃತಿಯ ವಿಷಯ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ೮೨-೮೩ ರಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ ಈ
ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತೆ ಓದಿದೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಲು.
ಕಾದಂಬರಿ.... ಲೇಬಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
ಕಾದಂಬರಿ.... ಲೇಬಲ್ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
ಭಾನುವಾರ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 6, 2009
ಬುಧವಾರ, ಮೇ 27, 2009
ಡಾ.ನಾ ಡಿಸೋಜರ ಕುರ್ಚಿ ಕತೆ
ಮಯೂರ-ಮೇ-೨೦೦೯ ರಲ್ಲಿ ಈ ಕತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ "ನಾಡಿ" ಅನೇಕ ದಿನಗಳಿಂದ ಕತೆ ಬರೆಯಿತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಅನೇಕ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೈ ಆಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೋವಾಗದ ಹಾಗೆ ಆದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಇವರಿಗೆ ಸಿದ್ದಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕುರ್ಚಿಯ ಕತೆಗೆ ಬರೋಣ....
"ಕುರ್ಚಿ" ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರ ಸೂಚಿಸುವ ಪದ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ರಾಜ
ಮಹಾರಾಜರು ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಕುರ್ಚಿ ಇದು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವವರ ಸೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ಪ್ರಸ್ತುತ ಕತೆ ಇರುವುದು ಆ ಒಂದು ಸಂಘರ್ಷದ ಸುತ್ತಲೇ....ಕಣಸೇ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಒಡೆಯರ ನಡುವೆ ತಿಕ್ಕಾಟ ಇದ್ದೇ ಇದೆ
ಒಡೆಯನ ಹೊಲದ ಗೇಣಿದಾರ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ
ನಡೆಯ ಬಯಸಿದವ.ಒಡೆಯರಿಗೂ ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಮುನಿಸಿದೆ ಉಳಿದವರಂತೆ ಇವನನ್ನು ಮಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಇದು ಅವರಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ತರುತ್ತದೆ.ನುಂಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದ ಮಿರಾಂದ ಮಾಸ್ತರರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಹಳೆ
ಮುರುಕಲು ಕುರ್ಚಿ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಚಾರಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೆ, ಊರವರ ಕೀಟಲೆಗೆ ಹೆದರದೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಕಳವಳಗಳಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೇ ಆ ಮಡಚುವ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂಡುತ್ತಾನೆ. ರಾಮೇಶ್ವರ ಯುವಕ ಸಂಘದವರು ಆಡಲಿರುವ "ಶನಿಮಹಾತ್ಮೆ" ನಾಟಕದ ದಿನ ಊರಿನ ಜನ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಸಂಗ ನೊಡುತ್ತಾರೆ ನಾಟಕ
ನೋಡಲು ಒಡೆಯರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸೂಚ್ಯ ವಾಗಿ ಅವರ ಆಳು ಅವರ ಕುರ್ಚಿ ತಂದು ಇರಿಸುತ್ತಾನೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಒಡೆಯರು ಠೀವಿಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ....ಆಗ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಬರುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ಮಡಚುವ ಕುರ್ಚಿ ಜತೆ.
ಒಡೆಯರಿಗೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ದಿಗಿಲು ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಸಿಳ್ಳೆಹಾಕಿ ,ಕೇಕೆಹೊಡೆದು ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.. ಒಡೆಯರು ಪೂರ್ತಿ ನಾಟಕ ನೋಡದೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಮುಂದೆ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಸಭೆ, ಸಮಾರಂಭ ಆಗಲಿ ಮೇಲಿನ ಸೀನು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಜಟ್ಯಪ್ಪನದು ಬಹಳ ಸರಳ ತತ್ವ
"ರೈತರು ಹುಲ್ಲು ,ಚಾಪೆ , ಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮ ಎಲ್ಲಿದೆ? ತಾವೇಕೆಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಕೂರಬಾರದು? ಜಮೀನು ಒಡೆಯರದ್ದು ನಿಜ ಆದರೆ ಈ ಜಮಿನಿನಲ್ಲಿ ಮುಕಳಿ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವವರು
ನಾವಲ್ಲವೆ?"
ಬಹುಷಃ ಈ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ರೈತರ ಒಳದನಿ ಇದೇ ಆಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ ? ಕತೆಗಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಕೋರ್ ಮಾಡತಾರೆ.
ಕತೆ ತಿರುವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ನೆಟ್ಟ ಬಂಡಾಯದ ಬೀಜ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬೀರನ ಮಗ
ತೋರಿಸಿದ ಕರಾಮತ್ತು ಎಂತಾದು ಬೀರನ ಜೊತೆ ಒಡೆಯನ ಮನೆಗೆ ಅವನ ಮಗ ಬೀರ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಅಪ್ಪ ವಿಧೇಯನಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ ಆದರೆ ಮಗ ನೋಡಿ ಒಡೆಯರ ಎದಿರು ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ಒಡೆಯರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಆದರೆ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬೀರನ ಮಗ ಹೇಳೋದು "ಕುರ್ಚಿ ಇರಾದು ಕೂರೋಕೆ ಅಲ್ವಾ". ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಬೀರನ
ಮಗನನ್ನು ಕಂಡು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇಡೀ ಕತೆ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಶೋಷಿತರ ಪರಇದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲ ಜೋರಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಈ ಕತೆ ಅಂತಃಕರಣ
ಕಲಕುತ್ತದೆ ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣ ನಾವು ಕುಳಿತ ಕುರ್ಚಿ ಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ಯಾರದೋ ನರಳಾಟ ಇದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ....
ಅನೇಕ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೈ ಆಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೋವಾಗದ ಹಾಗೆ ಆದರೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಇವರಿಗೆ ಸಿದ್ದಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕುರ್ಚಿಯ ಕತೆಗೆ ಬರೋಣ....
"ಕುರ್ಚಿ" ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರ ಸೂಚಿಸುವ ಪದ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ರಾಜ
ಮಹಾರಾಜರು ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಕುರ್ಚಿ ಇದು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸುವವರ ಸೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ಪ್ರಸ್ತುತ ಕತೆ ಇರುವುದು ಆ ಒಂದು ಸಂಘರ್ಷದ ಸುತ್ತಲೇ....ಕಣಸೇ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಒಡೆಯರ ನಡುವೆ ತಿಕ್ಕಾಟ ಇದ್ದೇ ಇದೆ
ಒಡೆಯನ ಹೊಲದ ಗೇಣಿದಾರ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ
ನಡೆಯ ಬಯಸಿದವ.ಒಡೆಯರಿಗೂ ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಮುನಿಸಿದೆ ಉಳಿದವರಂತೆ ಇವನನ್ನು ಮಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಇದು ಅವರಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ತರುತ್ತದೆ.ನುಂಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಹೋದ ಮಿರಾಂದ ಮಾಸ್ತರರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಹಳೆ
ಮುರುಕಲು ಕುರ್ಚಿ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಚಾರಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೆ, ಊರವರ ಕೀಟಲೆಗೆ ಹೆದರದೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಕಳವಳಗಳಿಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೇ ಆ ಮಡಚುವ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂಡುತ್ತಾನೆ. ರಾಮೇಶ್ವರ ಯುವಕ ಸಂಘದವರು ಆಡಲಿರುವ "ಶನಿಮಹಾತ್ಮೆ" ನಾಟಕದ ದಿನ ಊರಿನ ಜನ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಸಂಗ ನೊಡುತ್ತಾರೆ ನಾಟಕ
ನೋಡಲು ಒಡೆಯರು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸೂಚ್ಯ ವಾಗಿ ಅವರ ಆಳು ಅವರ ಕುರ್ಚಿ ತಂದು ಇರಿಸುತ್ತಾನೆ.. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಒಡೆಯರು ಠೀವಿಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ....ಆಗ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಬರುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ಮಡಚುವ ಕುರ್ಚಿ ಜತೆ.
ಒಡೆಯರಿಗೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ದಿಗಿಲು ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಸಿಳ್ಳೆಹಾಕಿ ,ಕೇಕೆಹೊಡೆದು ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.. ಒಡೆಯರು ಪೂರ್ತಿ ನಾಟಕ ನೋಡದೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಮುಂದೆ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಸಭೆ, ಸಮಾರಂಭ ಆಗಲಿ ಮೇಲಿನ ಸೀನು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಜಟ್ಯಪ್ಪನದು ಬಹಳ ಸರಳ ತತ್ವ
"ರೈತರು ಹುಲ್ಲು ,ಚಾಪೆ , ಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮ ಎಲ್ಲಿದೆ? ತಾವೇಕೆಕುರ್ಚಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಕೂರಬಾರದು? ಜಮೀನು ಒಡೆಯರದ್ದು ನಿಜ ಆದರೆ ಈ ಜಮಿನಿನಲ್ಲಿ ಮುಕಳಿ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯುವವರು
ನಾವಲ್ಲವೆ?"
ಬಹುಷಃ ಈ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ರೈತರ ಒಳದನಿ ಇದೇ ಆಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ ? ಕತೆಗಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಕೋರ್ ಮಾಡತಾರೆ.
ಕತೆ ತಿರುವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಜಟ್ಯಪ್ಪ ನೆಟ್ಟ ಬಂಡಾಯದ ಬೀಜ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬೀರನ ಮಗ
ತೋರಿಸಿದ ಕರಾಮತ್ತು ಎಂತಾದು ಬೀರನ ಜೊತೆ ಒಡೆಯನ ಮನೆಗೆ ಅವನ ಮಗ ಬೀರ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಅಪ್ಪ ವಿಧೇಯನಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ ಆದರೆ ಮಗ ನೋಡಿ ಒಡೆಯರ ಎದಿರು ಖಾಲಿ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ಒಡೆಯರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಆದರೆ ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬೀರನ ಮಗ ಹೇಳೋದು "ಕುರ್ಚಿ ಇರಾದು ಕೂರೋಕೆ ಅಲ್ವಾ". ಜಟ್ಯಪ್ಪ ಬೀರನ
ಮಗನನ್ನು ಕಂಡು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇಡೀ ಕತೆ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಶೋಷಿತರ ಪರಇದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲ ಜೋರಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಈ ಕತೆ ಅಂತಃಕರಣ
ಕಲಕುತ್ತದೆ ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣ ನಾವು ಕುಳಿತ ಕುರ್ಚಿ ಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ಯಾರದೋ ನರಳಾಟ ಇದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ....
ಇದಕ್ಕೆ ಸಬ್ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಆಗಿ:
ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು (Atom)
